Ολυμπος: Η στέγη της Ελλάδας ...

 

 Κείμενο: Γιάννης Μαντάς
Φωτογραφίες: Ηρακλής Μήλας

Ο ολύλαμπος Ολυμπος, ο θρόνος του Δία, η κατοικία των θεών: οι θρύλοι δεν έπαψαν ποτέ να συνοδεύουν το μυθικό βουνό. Και στις παρυφές του το ναυτοχώρι Λιτόχωρο, το ιερό Δίον των αρχαίων Μακεδόνων και το κοσμοπολίτικο παραλιακό μέτωπο.

Κανένα έθνος δεν έχει μια έκταση που να μπορεί να συγκριθεί με την περιοχή του Ολύμπου, τόσο πλούσια σε μύθους, αναμνήσεις ιστορικές, ομορφιές κάθε λογής...». Είκοσι πέντε λέξεις χρειάστηκε ο περίφημος Ελβετός φωτογράφος Φρεντ Μπουασονά για να περιγράψει το μυθικό βουνό.

Για τα υπόλοιπα άφησε να μιλήσουν οι φωτογραφίες του, είχε άλλωστε την τύχη να είναι ένας από τους τρεις πρώτους που κατάφεραν να ανέβουν έως την ψηλότερη κορυφή του Ολύμπου (στην πρώτη επίσημα καταγεγραμμένη κατάκτηση της κορυφής) το 1913, μαζί με τον επίσης Ελβετό Ντανιέλ Μπο Μποβί και τον Λιτοχωρίτη Χρήστο Κάκκαλο.

Ο Μύτικας και το Στεφάνι, οι κορυφές του Ολύμπου, όπως φαίνονται από την θέση Γομαρόσταλος

Επιβλητικός και περήφανος, ο Ολυμπος ενέπνεε ανέκαθεν δέος στον άνθρωπο. Οι αρχαίοι τοποθέτησαν στις κορυφές του την κατοικία των θεών, οι ποιητές βάλθηκαν ανά τους αιώνες να επινοούν επίθετα όλο και πιο σύνθετα για να τον περιγράψουν και οι ορειβάτες και αναρριχητές έθεσαν την κατάκτηση της κορυφής του ως τον ύψιστο συμβολικό στόχο.

Τι κάνει όμως τον Ολυμπο στ' αλήθεια τόσο ξεχωριστό; Οι σχεδόν μόνιμα χιονισμένες κορυφές, οι απότομες υψομετρικές διαφορές, οι συνεχείς εναλλαγές των συνθηκών εξαιτίας των τοπικών μικροκλιμάτων, οι πλαγιές με τις έντονες διαυλακώσεις, οι αλλεπάλληλες χαραδρώσεις, η ποικιλομορφία χρωμάτων και βλάστησης; Μάλλον είναι όλα αυτά μαζί, και κυρίως η μυθική παρουσία του Δία και ολόκληρου του δωδεκάθεου, που ακόμα γεννούν συνειρμούς και χαρίζουν στο βουνό την ασύγκριτη αύρα του.


Κατακτώντας τις κορυφές
Ο Ολυμπος είναι λοιπόν το πιο μεγάλο brand name ολόκληρης της Πιερίας: οι επισκέπτες που έρχονται εδώ για να ανέβουν στις κορυφές του και να διανυκτερεύσουν σε κάποιο από τα καταφύγιά του μετρώνται σε δεκάδες χιλιάδες τον χρόνο.

Οι περισσότεροι από αυτούς, περίπου το 90%, επιλέγουν ως αφετηρία τους το Λιτόχωρο, μια γραφική κωμόπολη και δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της Πιερίας μετά την Κατερίνη. Η πιο κλασική διαδρομή προς την κορυφή του Ολύμπου είναι εκείνη που ξεκινά από τα Πριόνια (υψόμετρο 1.000μ.), μια τοποθεσία περίπου 18 χλμ. από το Λιτόχωρο όπου φτάνεις με το αυτοκίνητο και όπου λειτουργεί αναψυκτήριο.

Από τα Πριόνια ξεκινά το ευρωπαϊκό μονοπάτι Ε4 που οδηγεί μέχρι το ορειβατικό καταφύγιο Σπήλιος Αγαπητός (2.060 μ. υψ.), έπειτα από μια πορεία περίπου τριών ωρών. Από το καταφύγιο το μονοπάτι συνεχίζει προς τη Σκάλα (2.866 μ.) και έπειτα προς τον Μύτικα, την υψηλότερη κορυφή του Ολύμπου σε ύψος 2.918 μ., μια διαδρομή που όσο πλησιάζει στην κορυφή γίνεται όλο και πιο δύσκολη και επικίνδυνη, με αρκετά σαθρά κομμάτια που χρειάζονται πολλή προσοχή.

Ο Δίας στον θρόνο του, στο Αρχαιολογικό Μουσείο του Δίου

Από το καταφύγιο Αγαπητός (ή «του Ζολώτα» όπως επίσης αποκαλείται) έως τον Μύτικα χρειάζονται περίπου 4 ώρες, ενώ απαραίτητη είναι η συνοδεία ενός οδηγού βουνού. Δημοφιλής διαδρομή είναι και εκείνη που ξεκινά από την τοποθεσία Γκόρτσια (1.120μ. υψ., περίπου 14 χλμ. από το Λιτόχωρο) και φτάνει στον Μύτικα περνώντας από το οροπέδιο των Μουσών.

Το μονοπάτι περνάει από τη θέση Μπάρμπα (1.450 μ. υψ.), έπειτα από μιάμιση ώρα φτάνει στο καταφύγιο της Πετρόστρουγκας (2.000 μ. υψ.), συνεχίζει ανηφορικά και καταλήγει στην κορυφή Σκούρτα (2.450 μ. υψ.) και από εκεί στο οροπέδιο των Μουσών, όπου υπάρχουν ακόμη δύο καταφύγια, το «Γιώσος Αποστολίδης» και το «Χρήστος Κάκκαλος».

Από τα καταφύγια μπορείς να φτάσεις μέχρι την Τούμπα (2.801 μ.), τον Προφήτη Ηλία (2.803 μ.) και σε μία με μιάμιση ώρα στις κορυφές Στεφάνι και Μύτικας, σε μια συνολική διαδρομή περίπου επτάμισι ωρών. Και σ' αυτή την περίπτωση η συνοδεία ενός έμπειρου οδηγού βουνού είναι παραπάνω από απαραίτητη.


Η στεριανή ναυτοπολιτεία
Από τις πιο ωραίες εξορμήσεις στον Ολυμπο είναι αυτή που ακολουθεί το μονοπάτι στο φαράγγι του Ενιπέα, καλύπτοντας μια διαδρομή από το Λιτόχωρο μέχρι τα Πριόνια (περίπου 10 χλμ.), περνώντας επτά φορές πάνω από το ποτάμι του Ενιπέα (από γεφύρια και κορμούς), διασχίζοντας με πολλά σκαμπανεβάσματα ένα από τα πιο όμορφα κομμάτια του βουνού, με πλούσια βλάστηση, μικρούς και μεγάλους καταρράκτες και ωραία θέα προς τις κορυφές.

Η συνολική διαδρομή μέχρι τα Πριόνια διαρκεί περίπου πεντέμισι ώρες. Επιστρέφοντας στον ασφαλτοστρωμένο δρόμο, μια παράκαμψη λίγο πριν φτάσεις στα Πριόνια θα σε οδηγήσει στο παλιό μοναστήρι του Αγίου Διονυσίου (16ος αι.). Η όψη του παράξενη, μοιάζει πιο πολύ με ερειπωμένο κάστρο παρά με μονή: φταίει το γεγονός πως καταστράφηκε δύο φορές από τους Γερμανούς το 1943.

Δυο νεαρές «Λεπτοκαρυάτιδες», πρωί στον σιδηροδρομικό σταθμό της πόλης

Ο,τι διασώθηκε μεταφέρθηκε στη νέα μονή του Αγίου Διονυσίου, στη Σκάλα Λιτοχώρου, που επαναλειτουργεί από το 1987. Δίπλα πάντως στο παλιό μοναστήρι θα δεις ένα σηματοδοτημένο μονοπάτι που οδηγεί (έπειτα από 25' πεζοπορίας) στο σπήλαιο όπου ασκήτεψε ο Αγιος Διονύσιος.

Μπορεί λοιπόν σήμερα το Λιτόχωρο να είναι η Νο1 βάση εξορμήσεων για τον Ολυμπο, μέχρι πριν από κάποια χρόνια πάντως είχε το βλέμμα του εξίσου έντονα στραμμένο και προς τη θάλασσα, συνεχίζοντας μια παράδοση που κρατάει από τον 18ο αι., όταν στην περιοχή εγκαταστάθηκαν πολλοί ναυτικοί.

Στο κάστρο του Πλαταμώνα, με τον εντυπωσιακό οκταγωνικό πύργο και τα εσωτερικά τείχη

Εκμεταλλευόμενοι τότε την εμπορία ξυλείας από τον Ολυμπο και κάποια φορολογικά προνόμια από την Υψηλή Πύλη, οι Λιτοχωρίτες έγιναν σπουδαίοι καραβοκύρηδες, έστω κι αν το ίδιο το Λιτόχωρο δεν ήταν ποτέ παραθαλάσσιο. Δύο Λιτοχωρίτες καπεταναίοι μάλιστα, ο Νικόλαος Βλαχόπουλος και ο Μιχαήλ Κωφός, ήταν εκείνοι που οδήγησαν τον Υδραίο Νικόλαο Βότση στο λιμάνι της Θεσσαλονίκης τα ξημερώματα της 19ης Οκτωβρίου 1912, όπου και πυρπόλησαν το τουρκικό θωρηκτό Φετίχ Μπουλέντ.

Απότοκο της μεγάλης αυτής παράδοσης είναι σήμερα το Ναυτικό Μουσείου Λιτοχώρου, που φιλοξενεί σπάνια ενθύμια από τις ναυτικές οικογένειες της πόλης. Κι αν σήμερα το Λιτόχωρο δεν διαθέτει πια τον αλλοτινό στόλο που όργωνε τις θάλασσες, η σχέση του με τη θάλασσα εξακολουθεί να είναι στενή: όχι χάρη στα καράβια του, αλλά χάρη στο ευρύ παραλιακό μέτωπο, που εκτείνεται από την παραλία του Λιτοχώρου και τη Λεπτοκαρυά μέχρι και τους Νέους Πόρους, στα όρια με τη Θεσσαλία.

Στοά στην παλιά σιδηροδρομική γραμμή του Πλαταμώνα· βρισκόμαστε κάτω από το κάστρο

Τη θερινή σεζόν οι παραλίες στη Σκοτίνα, τον Παντελεήμονα και τον Πλαταμώνα «βουλιάζουν» από κόσμο, οι ξενοδοχειακές εγκαταστάσεις και τα κάμπινγκ προσφέρουν άπειρες επιλογές διαμονής και γενικά ολόκληρη η περιοχή σφύζει από ζωή, συγκεντρώνοντας μάλιστα και πολλούς τουρίστες από τα Βαλκάνια.

Είτε έρθεις εδώ καλοκαίρι είτε «εκτός εποχής», θα αφιερώσεις οπωσδήποτε μια-δυο ώρες στο κάστρο του Πλαταμώνα, από τα καλύτερα διατηρημένα κάστρα της Ελλάδας. Χτισμένο τη μεσοβυζαντινή εποχή (10ος-11ος αι.) σε φυσική οχυρή θέση που του επέτρεπε να ελέγχει τις οδικές αρτηρίες της περιοχής, το κάστρο είχε την τύχη να διατηρήσει τα τείχη του κατά την Τουρκοκρατία, όταν και ενισχύθηκαν ακόμη περισσότερο για να αντιμετωπίσουν κυρίως πειρατικές επιδρομές.

Στον εσωτερικό του χώρο σώζονται ερείπια από δύο παλαιοχριστιανικές βασιλικές και βέβαια ο οκτάγωνος πύργος του (είσοδος 2 ευρώ, καθημερινά 08:00-15:00). Κάτι που δεν γνωρίζει πολύς κόσμος είναι πως κάτω ακριβώς από το κάστρο του Πλαταμώνα περνάει η παλιά σιδηροδρομική γραμμή, τμήμα της παλιάς γραμμής που ένωνε κάποτε τη Λάρισα με τη Θεσσαλονίκη και το Μοναστήρι.

Την ίδια αυτή παράκτια γραμμή χρησιμοποίησαν για την προέλασή τους και οι Γερμανοί το 1941· σήμερα έχει ανακηρυχθεί «ιστορικός τόπος» και καταβάλλονται προσπάθειες για τη μουσειακή επαναλειτουργία της.


Ενα «ηπειρώτικο» χωριό
Τι θα σκεφτόσουν αν σου έλεγαν πως στις παρυφές του Ολύμπου, στα σύνορα της Πιερίας με τη Λάρισα, υπάρχει ένα χωριό ηπειρώτικο; Κι όμως, είναι αλήθεια. Ο Παλαιός Παντελεήμονας (25 χλμ. από το Λιτόχωρο) έχει αναδειχθεί ξανά και ξανά ως ένας από τους ωραιότερους οικισμούς στην Ελλάδα, με τα παλιά του σπίτια από πέτρα και ξύλο αλλά και νεότερες κατοικίες που τιμούν στο ακέραιο την παραδοσιακή αρχιτεκτονική.

Χτισμένο στο φρύδι του βράχου, το καθολικό της Μονής Αγίας Τριάδας, κοντά στο χωριό Βροντού

Το χωριό πρωτοχτίστηκε πριν από περίπου 700 χρόνια από Ηπειρώτες πετρομαστόρους και μέχρι σήμερα έχει καταφέρει να διατηρήσει την ιδιαίτερη ταυτότητά του. Στο χωριό θα βρεις ωραίους (και οικονομικούς) ξενώνες, ταβερνάκια, καλό τσίπουρο και θα χορτάσεις θέα στον Θερμαϊκό.

Στην είσοδο του χωριού θα δεις πινακίδες να δείχνουν προς «Ανω Σκοτίνα» και «Παλιά Σκοτίνα», με διαφορετικές χιλιομετρικές αποστάσεις για το καθένα (6 και 12 χλμ.). Μην μπερδεύεσαι όμως, το χωριό είναι ένα και το αυτό και η απόσταση από τον Παλαιό Παντελεήμονα είναι περίπου στα 10 χλμ.

Μακεδονίτικης αρχιτεκτονικής σαχνισί στο Λιτόχωρο

Οι λίγοι αλλά φροντισμένοι ξενώνες του χωριού λειτουργούν από τους μετρημένους στα δάχτυλα μόνιμους κατοίκους, που θα σου δείξουν ευχαρίστως και τις δύο παλιές εκκλησίες του χωριού, τον Αγιο Αθανάσιο και την Κοίμηση της Θεοτόκου (εντυπωσιακή αλλά μάλλον σε κακή κατάσταση, παρά τις εργασίες αναστήλωσης).

Μπροστά ακριβώς στην τελευταία ορθώνεται ένας πελώριος, αιωνόβιος πλάτανος: όσο τα κλαδιά του μαραίνονται, τόσο ο κορμός του μεγαλώνει, σε σημείο που σήμερα στην κουφάλα του εύκολα χωράνε μάλιστα πέντε άνθρωποι! Οι δύο αυτές εκκλησίες της Ανω Σκοτίνας είναι μια καλή αφορμή για μια μικρή «θρησκευτική περιήγηση» στη νότια Πιερία και στα πέριξ του Ολύμπου.

Μετά την παλαιά και τη νέα μονή του Αγίου Διονυσίου, θα περάσεις από το χωριό της Κονταριώτισσας, με τον ναό της Κοιμήσεως (11ος αι.), και το χωριό της Βροντούς απ' όπου εύστοχα τοποθετημένες πινακίδες σε καθοδηγούν μέχρι το παλιό μοναστήρι της Αγίας Τριάδας (14ος αι.), απ' το οποίο διασώζεται η πετρόκτιστη εκκλησία του να «κρέμεται» στο φρύδι ενός βράχου.

Πολύ κοντά βρίσκεται και το εγκαταλελειμμένο σήμερα χωριό της Παλιάς Βροντούς, όπου παραμένει όρθιο μόνο το εκκλησάκι του Αγίου Νικολάου. Αξίζει να δεις και το ξωκλήσι της Αγίας Κόρης (2 χλμ. από την παλιά Βροντού), χτισμένο στο βάθος μιας ρεματιάς: για να το βρεις θα χρειαστεί να κατέβεις 169 σκαλοπάτια (και έπειτα να ανέβεις!) μέχρι σχεδόν την κοίτη του ρέματος.

Εδώ θα δεις τη σκαλισμένη σε μάρμαρο εικόνα της Αγίας Κόρης, ενώ αν το λέει η καρδούλα σου και ακολουθήσεις ανάποδα τη ροή του ρέματος, θα ανακαλύψεις και μικρούς καταρράκτες. Μια πιο προσιτή διαδρομή που οδηγεί σε έναν πανέμορφο καταρράκτη ξεκινά από το Δίον και φτάνει έπειτα από περίπου 5 χλμ. ασφάλτου στον καταρράκτη του Ορλια. Οι περισσότεροι επισκέπτες συνήθως σταματούν στον πρώτο καταρράκτη, που προσεγγίζεται εύκολα από τον δρόμο, αν ακολουθήσεις ωστόσο το μονοπάτι που ανεβαίνει στην πλαγιά θα συναντήσεις κι άλλους. Στο Δίον θα δεις βέβαια και την περίφημη, ομώνυμη ιερή πόλη των αρχαίων Μακεδόνων.

Νεφεληγερέτη» έλεγαν οι αρχαίοι τον Δία. Διόλου περίεργο λοιπόν που οι κορυφές του Ολύμπου είναι πολλές φορές καλυμμένες από νέφη, ακόμη κι εν μέσω καλοκαιρίας

Στους βωμούς του Δίου θυσίασε ο Μέγας Αλέξανδρος πριν ξεκινήσει για την εκστρατεία του στην Ασία, εδώ βρίσκεται και το αρχαιότερο μακεδονικό ιερό που έχει μέχρι σήμερα ανακαλυφθεί, το ιερό της Δήμητρας (6ος π.Χ. αι.), εδώ και δύο αρχαία θέατρα, ένα ελληνιστικό κι ένα μεταγενέστερο, ρωμαϊκό.

Στο ελληνιστικό θέατρο φιλοξενείται σήμερα μεγάλο μέρος των ετήσιων εκδηλώσεων του Φεστιβάλ Ολύμπου (μαζί με το κάστρο του Πλαταμώνα και την Κονταριώτισσα), κορυφαίος πολιτιστικός θεσμός στην Πιερία, που ξεκίνησε το 1972 και σήμερα έφτασε να αποτελεί σημείο αναφοράς διεθνούς ακτινοβολίας. Το Φεστιβάλ πραγματοποιείται κάθε καλοκαίρι, διαρκεί περίπου δύο μήνες και περιλαμβάνει παραστάσεις αρχαίου δράματος, σύγχρονου ελληνικού και ξένου θεάτρου, μπαλέτου, μουσικές συναυλίες καθώς και επιστημονικές διαλέξεις των αρχαιολόγων επιστημόνων.

Τέλος, απέναντι ακριβώς από τον αρχαιολογικό χώρο του Δίου, στεγάζεται το Κέντρο Μεσογειακών Ψηφιδωτών, όπου κάθε καλοκαίρι λειτουργεί εργαστήρι όπου διδάσκεται η τέχνη του ψηφιδωτού σε ενδιαφερόμενους κάθε ηλικίας.

Jazz για τους Θεούς του Ολύμπου ...

Playing Jazz to the Gods ...

Κρήτη: 4 σπήλαια – ''ονειρικά κρησφύγετα"

Η ομορφιά της Κρήτης δεν τελειώνει ποτέ! Ακόμη και μέσα στα σπλάχνα της κρύβει σπουδαία μυστικά. Τα μοναδικά σπήλαιά της που όχι μόνο είναι τα περισσότερα της Ελλάδας αλλά συγκαταλέγονται και στα βαθύτερα της Ευρώπης.

Μια από τις ετυμολογικές προσεγγίσεις της λέξης «κρησφύγετο» υποστηρίζει πως το πρώτο συνθετικό προέρχεται από το «Κρης» – «Κρητικός», με την έννοια ότι στην Κρήτη οι κάτοικοι κατέφευγαν σε σπηλιές. Καθόλου τυχαία. Η μεγαλόνησος διαθέτει αναλογικά με την έκτασή της τα περισσότερα σπήλαια σε ολόκληρη την Ελλάδα.

Εκτιμάται ότι ο αριθμός τους ανέρχεται σε 3.500, με τα περισσότερα να παραμένουν ανεξερεύνητα. Τα βαθύτερα σπηλαιοβάραθρα της Ελλάδας, που συμπεριλαμβάνονται και στα βαθύτερα της Ευρώπης, εντοπίζονται στην Κρήτη. Οι μεγάλοι ορεινοί όγκοι του νησιού αποτελούνται από ασβεστόλιθους μέσα στους οποίους διανοίγονται τα σπήλαια, ενώ τη δημιουργία τους ευνοούν οι έντονες τεκτονικές μετατοπίσεις στην ευρύτερη περιοχή.
Δεν πρέπει, άλλωστε, να ξεχνάμε πως η Κρήτη είναι ξαπλωμένη πάνω στο σημείο σύγκρουσης δύο λιθοσφαιρικών πλακών, με αποτέλεσμα τα πετρώματά της να έχουν υποστεί έντονες ρηγματώσεις.
Ελεφάντων: Μοναδικό στον κόσμο

Ενα από τα πιο σημαντικά σπήλαια της Δυτικής Κρήτης είναι το λεγόμενο «σπήλαιο των ελεφάντων», στον Βάμο Χανίων, που εξερευνήθηκε τα τελευταία χρόνια και πήρε το όνομά του από τα απολιθωμένα οστά που βρέθηκαν εκεί. Μετά από συστηματικές έρευνες στον τομέα Ιστορικής Γεωλογίας και Παλαιοντολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών αποδείχθηκε πως τα οστά ανήκαν σε ένα εντελώς καινούργιο είδος ελέφαντα, που δεν απαντάται πουθενά αλλού στον κόσμο, τον Elephas chaniensis, όπως ονομάστηκε.
Πρόκειται για ενάλιο σπήλαιο με υποβρύχια είσοδο στην απόκρημνη ακτή του ακρωτηρίου Δρέπανο. Τα πρώτα 40 μέτρα είναι καλυμμένα με νερό, γι” αυτό ηΠΡΌΣΒΑΣΗ είναι απαγορευτική για όσους δεν έχουν τον απαραίτητο εξοπλισμό και ειδική εκπαίδευση. Ολο το δάπεδο καλύπτεται από νερό, ενώ εξαίσιοι χρωματικοί συνδυασμοί κόκκινων, λευκών και κίτρινων σταλακτικτών και σταλαγμιτών προσδίδουν μια απόκοσμη χροιά στο «άντρο» του κρητικού ελέφαντα.
Γαβριλάκη (Σαμωνά): Θαυμάσια λίμνη

Ενα πανέμορφο σπήλαιο με εντυπωσιακούς σταλακτιτικούς σχηματισμούς ανακαλύφθηκε τυχαία το 2001, κατά τη διάνοιξη ενός αγροτικού δρόμου, δίπλα στο χωριό Σαμωνάς. Το λιμναίο αυτό σπηλαιοβάραθρο διασώθηκε και έγινε επισκέψιμο χάρη στην ευσυνειδησία και την αποφασιστικότητα του τότε αρχαιοφύλακα Κωστή Γαβριλάκη. Γι” αυτό και φέρει το όνομά του.
Βρίσκεται σε υψόμετρο 350 μέτρων, 29 χλμ. από τα Χανιά. Ενα κάθετο βάραθρο 25 μέτρων οδηγεί στην πρώτη αίθουσα. Περνώντας ανάμεσα από μεγάλες σταλαγμιτικές κολόνες, ο επισκέπτης φθάνει σε μια υπόγεια λίμνη με κρυστάλλινα νερά, τα οποία καλύπτουν περίτεχνες νεφροειδείς λιθωματικές μορφές, μοναδικές στην Ελλάδα.
Ζωνιανών: Η τρύπα του Σφενδόνη

Στα Ζωνιανά εντοπίζεται το εν μέρει τουριστικά αξιοποιημένο σπήλαιο «Σφενδόνη», που δέχεται πολλούς επισκέπτες κάθε χρόνο. Οι όμορφες λιθωματικές λεκάνες, που στη σπηλαιολογική ορολογία ονομάζονται «γκουρ», κυριαρχούν. Σχηματίσθηκαν από τη ροή του νερού στο δάπεδο της σπηλιάς και την απόθεση του ανθρακικού ασβεστίου που είναι διαλυμένο σε αυτό.
Οπως τραγουδούν και οι Ζωνιανοί: «Οποιος της φύσης τσ” ομορφιές θέλει να καμαρώνει, στα Ζωνιανά να “ρθει να δει την τρύπα του Σφεντόνη». Το σπήλαιο καταλαμβάνει έκταση 3.000Τ.μ. Κι είναι από τα εντυπωσιακότερα στην Ελλάδα. Στα 270 μέτρα της διαδρομής του, ο επισκέπτης έχει τη δυνατότητα να θαυμάσει τους αυτοσχεδιασμούς της φύσης, που δημιουργούν ένα αισθητικό υπερθέαμα.
Κουρνά: Λαμπερός διάκοσμος

Ανάμεσα στο χωριό Κουρνά και την ομώνυμη λίμνη, στα δεξιά του δρόμου, εντοπίζεται ένα μικρό σχετικά αλλά εντυπωσιακό σπήλαιο, που δεν ξεπερνά τα 35 μέτρα βάθος. Ενα μικρό βάραθρο οδηγεί στην πρώτη αίθουσα, την οποία διαδέχονται και άλλες που χωρίζονται από σταλαγμιτικές κολόνες.

Το κίτρινο χρώμα κυριαρχεί στον λιθωματικό διάκοσμο, ο οποίος είναι ιδιαίτερα λαμπερός. Για να φτάσει κανείς στη σπηλιά πρέπει ν” ακολουθήσει ένα μονοπάτι, κοντά στον κεντρικό δρόμο. Ενδείκνυται η απογευματινή επίσκεψη, καθώς το ελάχιστο φως που μπαίνει κάνει το εσωτερικό του σπηλαίου πραγματικά εντυπωσιακό.
Πηγή:thetravelbook.gr

Έχετε πάει στην Πόλη;

Για λίγες ώρες στην Πόλη ... 

• 12 Σεπτεμβρίου 2015
• By Νίκος Μουρατίδης
 

Η ομορφιά της απλώνεται ανάμεσα στον Κεράτιο κόλπο και στη θάλασσα του Μαρμαρά. Η Αγία Σοφία, το TopKapi, ο Πύργος του Γαλατά, τα δεκάδες τεμένη, οι γέφυρες του Βοσπόρου που ενώνουν την Ευρώπη με την Ασία και τα εγκαταλειμμένα σπίτια με την καταπληκτική αρχιτεκτονική, τα χαμάμ, η αγορά, το παζάρι… όλα αυτά κι’ ακόμα περισσότερα συνθέτουν τις πτυχές αυτής της πολυδιάστατης πόλης. Βυζάντιο, Κωνσταντινούπολη,Istanbul: Ιστορική, μοντέρνα, παραδοσιακή – είναι πολλές πόλεις σε μία! Άλλωστε, αυτό είναι που την κάνει γοητευτική: Ο μοναδικός τρόπος που συνδυάζει τα ευρωπαϊκά με τα ασιατικά στοιχεία. Δεν περιγράφεται με λόγια, οι εικόνες είναι πάντα καλύτερες… Μια βόλτα στην Πόλη μέσα σε 4 λεπτά είναι αρκετή για να σε εντυπωσιάσει!

Δείτε το video για να πάρετε μια μυρωδιά…..

 

Βρεθήκαμε για λίγες ώρες στην Κωνσταντινούπολη, και αποφασίσαμε να πάμε επί τροχάδην να ξαναδούμε το αγαπημένο μουσείο Top Kapi αλλά και την Αγία Σοφία, που είναι ένα αρχιτεκτονικό θαύμα. Βέβαια η κατάντια του ναού είναι απίστευτη. Έλεος αγαπητοί γείτονες. Όλοι έρχονται εκεί για την Αγία Σοφία, περιποιηθείτε την λίγο. ΟΚ την έχετε γεμίσει με ισλαμικά στοιχεία, αλλά όχι και βρώμικη. Πάλι καλά που τα ψηφιδωτά που βρίσκουν κάτω από τους σοβάδες τα αφήνουν να φαίνονται 

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ: Νίκος Μουρατίδης

Η Κωνσταντινούπολη (İstanbul), μέχρι το 1923 ήταν γνωστή επίσημα με το όνομα Konstantiniyye και είναι η μεγαλύτερη πόλη και λιμάνι της Τουρκίας. Αποτελεί ταυτόχρονα κύριο πολιτισμικό, οικονομικό και βιομηχανικό κέντρο της χώρας. Με πληθυσμό περίπου 12 εκατομμύρια κατοίκους, αποτελεί μια από τις πολυπληθέστερες πόλεις του κόσμου. Η Κωνσταντινούπολη είναι κτισμένη στη θέση της αρχαίας Ελληνικής πόλης Βυζάντιο, που ονομάστηκε έτσι από τον Βύζαντα των Βασιλιά των Μεγάρων, ο οποίος την ίδρυσε το 667 π.Χ Από το 330, στα χρόνια της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας ονομάστηκε Κωνσταντινούπολις, διατήρησε την ονομασία της και μετά την κατάκτησή της από τους Τούρκους στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, μέχρι τα χρόνια της Τουρκικής Δημοκρατίας. Είναι κτισμένη στις δύο πλευρές του Κεράτιου κόλπου στη νότια είσοδο του στενού πορθμού του Βοσπόρου που με μήκος περίπου 35 χλμ. συνδέει τη Μαύρη Θάλασσαστον βορρά με την θάλασσα του Μαρμαρά στον νότο. Αποτελεί κατά αυτό τον τρόπο τη μοναδική πόλη στον κόσμο που βρίσκεται σε δύο ηπείρους, την Ευρώπη και την Ασία. Η σύγχρονη πόλη χωρίζεται σε τρεις κύριες ζώνες που περιλαμβάνουν την παλαιά Κωνσταντινούπολη, την περιοχή του Μπέηογλου, με τη συνοικία του Γαλατά και τον ομώνυμο πύργο, καθώς και το Σκούταρι μαζί με άλλα προάστια που βρίσκονται στην απέναντι ασιατική πλευρά του Βοσπόρου.

Στην παλιά πόλη βρίσκεται το πολυτελέστατο ανάκτορο Top Kapi, που υπήρξε επίσημη κατοικία σουλτάνων της οθωμανικής αυτοκρατορίας, και τώρα είναι μουσείο. Βορειότερα βρίσκεται το Αρχαιολογικό Μουσείο και ανατολικά το μουσείο κεραμικής. Σε μικρή απόσταση από το Τοπ Καπί δεσπόζει η Αγία Σοφία με τους τέσσερεις μιναρέδες [που τους πρόσθεσαν μετά], δίπλα από την περιοχή του παλαιού ιπποδρόμου της Πόλης που σήμερα αποτελεί δημόσιο πάρκο και ονομάζεται επίσης πλατεία Σουλτάν Αχμέτ. Στη βόρεια είσοδο του ιπποδρόμου είναι κτισμένο το λεγόμενο Γερμανικό Σιντριβάνι, με στοιχεία νεοβυζαντινής αρχιτεκτονικής. Απέναντι του σιντριβανιού, και νοτιοδυτικά της Αγίας Σοφίας, βρίσκεται το τζαμί του Σουλτάνου Αχμέτ, κοινώς γνωστό ως Μπελ Τζαμί, που συγκαταλέγεται στα αριστουργήματα της ισλαμικής αρχιτεκτονικής. Οικοδομήθηκε το 1610 από τον Σουλτάν Αχμέτ τον Α΄, και για την κατασκευή του ξοδεύτηκαν τόσο πολλά χρήματα, που ο Αχμέτ κατέφυγε μετά σε βαριά φορολόγηση του λαού για να ξαναγεμίσει το κρατικό ταμείο. Είχε ασχοληθεί προσωπικά με το οικοδόμημα και πήγαινε κάθε Παρασκευή και πλήρωνε τους εργάτες. Εκεί οι Τούρκοι ύψωσαν το 1828 τη νέα σημαία τους συμβολικά, για να επισφραγίσουν την κατάργηση της παντοδυναμίας των Γενιτσάρων.

Στην Βεράντα του Top Kapi με θέα τον Βόσπορο

Στο αεροδρόμιο πέσαμε πάνω στην Ευανθία Ρεμπούτσικα και στον σκηνοθέτη της «Πολίτικης Κουζίνας», Τάσο Μπουλμέτη

Προσέξτε τις επιγραφές πάνω στα μαρμάρινα ευρήματα. Είναι στα Ελληνικά.

Ευτυχώς τα καινούργια Βυζαντινά ψηφιδωτά που βρίσκουν, τα αφήνουν και φαίνονται….

Τέτοιες προχειρότητες ακαλαισθησίες και τσαπατσουλιές δεν έχω ξαναδεί! Τόσα κόντρα πλακέ, τόση σκόνη, τόση βρώμα και καλώδια να «σέρνονται» σε όλο το ναό (φωτογραφία δεξιά)

Από το : http://www.nikosonline.gr/ 

Ένας ελληνικός δρυμός ανάμεσα στα καλύτερα εθνικά πάρκα της Ευρώπης ...

Όταν επισκέπτεται κάποιος την Ευρώπη τείνει να οραματίζεται αυτόματα πόλεις, όπως το Παρίσι, τη Ρώμη και το Λονδίνο, τα μουσεία, τη νυχτερινή ζωή, τα ιστορικά μνημεία και τα κάστρα. Όμως, η Ευρώπη διαθέτει και μια πληθώρα όμορφων εθνικών πάρκων, που ίσως δεν είναι τόσο γνωστά όσο τα μνημεία κατατεθέν των ευρωπαικών πόλεων. Δείτε ποια ειναι τα καλύτερα εξ αυτών σύμφωνα με τον ιστότοποtripstodiscover.com. Στην πέμπτη θέση βρίσκεται ένας ελληνικός εθνικός δρυμός.

1. Εθνικό Πάρκο Vatnajökull, Ισλανδία

Η Ισλανδία διαθέτει ένα εξωπραγματικό σκηνικό, παρά το γεγονός ότι η παράκτια πρωτεύουσα της, το Ρέικιαβικ είναι γνωστή για την νυχτερινή ζωή, τα μπαρ και μουσεία της, τα οποία σας ταξιδεύουν στην ιστορία των Βίκινγκ. Το Εθνικό Πάρκο Vatnajökull, είναι 5.300 τετραγωνικών μιλίων το οποίο προσφέρει τη μοναδική ευκαιρία στους επισκέπτες να βιώσουν ένα ευρύ φάσμα αντιθέσεων ανάμεσα στα θαύματα της φύσης. Εδώ θα δείτε το μεγαλύτερο παγετώνα της Ευρώπης. Χρόνια της διάβρωσης έχουν αφήσει απίστευτους σχηματισμούς πάγου στο στρώμα πάγου που καλύπτει σχεδόν το 13% της χώρας. Το πάρκο φιλοξένει τον παγετώνα Jökulsárlón, ένα από τα μεγαλύτερα φυσικά θαύματα της Ισλανδίας.

2. Εθνικό Πάρκο Goreme, Καππαδοκία Τουρκία

Αποτελεί ένα καταπληκτικό και μοναδικό σχεδιασμό της φύσης. Αυτό το εντυπωσιακό τοπίο είναι σαν ένα γλυπτό από τη διάβρωση, με την κοιλάδα και τα περίχωρά της, που είναι γεμάτες από ιερά λαξευμένα βράχους. Οι μονολιθικές εκκλησίες της Καππαδοκίας έχουν ανακηρυχθεί μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς από την UNESCO από το 1985. Βράχοι ποικίλης σκληρότητας σχηματισμένοι από ηφαιστειακή τέφρα αποτελούν την καρδιά αυτού του τοπίου, το οποίο διαμορφώθηκε από εκρήξεις ηφαιστείων και πλημμύρες κατά τη διάρκεια εκατομμυρίων χρόνων για να καταλήξει στη σημερινή του μορφή. Οι πρώτοι χριστιανοί το αποίκησαν για να ζήσουν μια ασκητική ζωή, αλλά κυρίως για να βρουν καταφύγιο από τους εχθρούς τους (Πέρσες, Ρωμαίοι, Άραβες, Μογγόλοι…). Για τη διαμονή τους δημιούργησαν τις ξακουστές λαξευτές κατασκευές της περιοχής. Δεν σκάλισαν στους βράχους μόνο εκκλησίες και παρεκκλήσια αλλά ολόκληρα υπέργεια και υπόγεια οικιστικά συγκροτήματα προορισμένα να φιλοξενήσουν χιλιάδες ανθρώπους. Οι κατασκευές αυτές, που κάποιες φτάνουν σε βάθος και δέκα επιπέδων κάτω από τη γη, περιλαμβάνουν εγκαταστάσεις όπως κουζίνες, αποθήκες, κοιτώνες, ακόμα και στάβλους και νεκροτομεία, και σε συνδυασμό με βαθιά φρεάτια εξαερισμού παρέχουν αξιοπρεπείς συνθήκες διαβίωσης.

3. Εθνικό Πάρκο λιμνών του Πλίτβιτσε, Κροατία

Το εθνικό πάρκο λιμνών του Πλίτβιτσε είναι ένα από τα παλαιότερα εθνικά πάρκα στην νοτιοανατολική Ευρώπη και το μεγαλύτερο στην Κροατία. Το πάρκο έχει έκταση 296,85 χλμ². Ιδρύθηκε το 1949 και από το 1979 αποτελεί μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς της UNESCO. Σήμερα δέχεται περίπου ένα εκατομμύριο επισκέπτες ετησίως. Περιλαμβάνει 16 λίμνες οι οποίες συνδέονται με μια σειρά καταρρακτών, καθώς και αρκετές σπηλιές, τα οποία δημιουργήθηκαν λόγω της καρστικής αποσάθρωσης του ασβεστόλιθου.

4. Εθνικό Πάρκο Belluno Dolomites, Ιταλία

Είναι ένα θαύμα που ξεπερνά οποιοδήποτε από τα φημισμένα μουσεία της χώρας. Βρίσκεται μόλις μία ώρα από τη Βενετία αλλά το πάρκο παραμένει σε μεγάλο βαθμό άγριο ​​και παρθένο. Η αρχαία πόλη του Μπελούνο, με 37.000 κατοίκους είναι η κύρια πόλη κοντά στο πάρκο.

5. Εθνικός Δρυμός Ολύμπου, Ελλάδα

Αυτό το πάρκο 92 τετραγωνικών μιλίων φιλοξενεί μία από τις διασημότερες οροσειρές στον κόσμο – τις 52 κορυφές του Ολύμπου που πιστεύεται πως ήταν η κατοικία των 12 θεών από τους κατοίκους της κλασικής Ελλάδας. Είναι η πρώτη περιοχή, για την οποία εφαρμόστηκε πριν από 50 χρόνια ειδικό καθεστώς προστασίας στη χώρα μας με την κήρυξή του ως Εθνικού Δρυμού το 1938. Η σημασία του Δρυμού έχει αναγνωριστεί όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά και στην Ευρώπη και παγκόσμια. Το 1981 η UNESCO ανακήρυξε τον Όλυμπο «Απόθεμα της Βιόσφαιρας». Η Ευρωπαϊκή Κοινότητα έχει συμπεριλάβει τον Όλυμπο στις «Σημαντικές για την Ορνιθοπανίδα Περιοχές της Ευρωπαϊκής Κοινότητας».

Ζαγοροχώρια: 46 πανέμορφα και γραφικά χωριά, σκαρφαλωμένα στα βουνά των Ιωαννίνων!

Τόση μεγαλορέπεια δεν μπορεί να μείνει απαρατήρητη…Σαράντα έξι πανέμορφα χωριά, σκαρφαλωμένα στα βουνά βορειοανατολικά των Ιωαννίνων, τα Ζαγοροχώρια μαγεύουν τον επισκέπτη, τόσο με τη μοναδική, φυσική ομορφιά τους όσο και με την παραδοσιακή αρχιτεκτονική τους.

Σαν ζωγραφιές ξεπροβάλλουν οι καταπράσινες βουνοπλαγιές, τρεχούμενα νερά, επιβλητικά φαράγγια και μαγευτικές λίμνες, αποτελούν ιδανικό προορισμό όλο το χρόνο.

Με έκταση χιλίων περίπου τετραγωνικών χιλιομέτρων, το Ζαγόρι χωρίζεται στο δυτικό, ανατολικό και κεντρικό τμήμα, καθένα με τα δικά του, ιδιαίτερα χαρακτηριστικά, τη δική του ιστορία και, βέβαια, τα δικά του, μοναδικά χωριά. Βορειοδυτικά των Ιωαννίνων, το δυτικό Ζαγόρι περιλαμβάνει ορισμένα από τα δημοφιλέστερα, και ίσως ομορφότερα χωριά της περιοχής.


Το Πάπιγκο, η Αρίστη, ο Βίκος, ο Άγιος Μηνάς και το Μεσοβούνι, που πλαισιώνουν την κοιλάδα του Βοϊδομάτη, έχουν αποκτήσει φανατικούς θαυμαστές που επιστρέφουν εδώ κάθε χρόνο για να θαυμάσουν τη μοναδική αρχιτεκτονική, να περιηγηθούν στα λιθόστρωτα σοκάκια, να απολαύσουν τη μοναδική θέα και να αισθανθούν κοντά στη φύση.

Ο ίδιος ο ποταμός Βοϊδομάτης αποτελεί ένα από τα μαγευτικότερα τοπία της περιοχής, το ιδανικότερο, ίσως, σκηνικό για πεζοπορικές διαδρομές, ατελείωτες περιηγήσεις, αλλά και extreme sports, για τους λάτρεις του είδους.

Τα παραδεισένια, καταγάλανα νερά, με σταθερή θερμοκρασία 4 βαθμών Κελσίου όλο το χρόνο, προκαλούν τους τολμηρούς για μία βουτιά κατά τους καλοκαιρινούς μήνες. Αυτή την εποχή, τα πλαισιωμένα από αιωνόβια πλατάνια μονοπάτια που βρίσκονται στις όχθες του είναι ιδανικά για πεζοπορία, καθώς κρύβουν αμέτρητες εκπλήξεις σχεδόν σε κάθε βήμα.



Συναντάμε απευθείας πέτρινα γεφυράκια που μοιάζουν βγαλμένα από κάποιο παραμύθι, πυκνή βλάστηση και μοναδικές εικόνες που δημιουργούνται καθώς το φως του ήλιου αντανακλάται πάνω στα πεντακάθαρα νερά –σημειώστε ότι ο Βοϊδομάτης είναι ένα από τα ελάχιστα ποτάμια το νερό των οποίων είναι πόσιμο– συνθέτουν ένα τοπίο που γοητεύει και ανταμείβει ακόμη και τους ορκισμένους εχθρούς της πεζοπορίας.





Παραμένοντας στο δυτικό Ζαγόρι, αξίζει να επισκεφθείτε τη μαγευτική Δρακόλιμνη, όπου ζει ο αλπικός Τρίτωνας, το σπάνιο είδος αμφιβίου που μοιάζει με μικρό δράκο, αλλά και το ρέμα Ρογκοβό, ανάμεσα στους δύο οικισμούς του Παπίγκου, που σχηματίζει μικρές λιμνούλες, τις λεγόμενες οβίρες.


Τέλος, το κεντρικό Ζαγόρι περιλαμβάνει τα χωριά Βίτσα, Μονοδένδρι, Κήποι, Δίλοφο, Κουκούλι, Τσεπέλοβο, Διπόταμο, Φραγκάδες, Λεπτοκαρυά κ.ά. Δύο από τα ομορφότερα χωριά της περιοχής, η Βίτσα και το Μονοδένδρι, αποτελούν και τα σημεία απ’ όπου ξεκινούν τα μονοπάτια που θα σας οδηγήσουν στο φαράγγι του Βίκου. Στο κεντρικό Ζαγόρι συγκεντρώνονται και μερικά από τα ωραιότερα γεφύρια της περιοχής, όπως το Καλογέρικο, με τις τρεις καμάρες, που βρίσκεται ανάμεσα στα χωριά Κήποι και Κουκούλι.

Πηγή